Lief kleintje, jouw hartje klopte niet meer op het scherm bij verloskundigenpraktijk Uniek, maar in onze harten blijf je voor altijd doorkloppen. Bedankt voor de korte, intens mooie tijd waarin je ons pappa en mamma maakte. We dragen jouw ziel liefdevol mee in elke stap die we zetten.
Dinsdag 28 juli 2026, 12:45 uur. We hadden een afspraak bij verloskundigenpraktijk Uniek in Almere voor de 13 weken echo. Een dag waar we enorm naar uitkeken. Na het wonder van de eerste echo op 8 juli wilden we niets liever dan ons kindje opnieuw zien groeien en dat vertrouwde, krachtige hartje horen kloppen.
Sheila was op de fiets naar haar werk gegaan, en omdat ik vanuit huis werkte, besloot ik haar op te halen zodat ik haar na de afspraak weer netjes op kantoor kon afzetten. In de wachtkamer bij Uniek keken we om ons heen. We zagen vrouwen die al hoogzwanger waren en fantaspten over wat er voor ons aan zat te komen. Aan de muur hingen talloze geboortekaartjes met mooie, soms exotische namen.
Na een tijdje werden we binnengeroepen. Net als de eerste keer voelde het bijna als routine: de buik ontbloot, de broek iets omlaag omdat de baby nog laag zit, de gel erop en wachten op het beeld…
Het beeld verscheen op het scherm. In eerste instantie voelden we de vertrouwde blijdschap van het zien van ons kindje. Maar al snel schoof er een donkere, grijze wolk over de kamer.
Er was geen hartslag.
Wat volgde was een mega pijnlijke ervaring. Hoewel je verstandelijk weet dat er altijd een kans is dat het misgaat, slaat het de grond onder je voeten vandaan als het je daadwerkelijk overkomt. Ons kindje leefde niet meer. De kamer vulde zich met een rauw verdriet dat we ter plekke moesten toelaten.
Hoe nu verder? De medische stap en het afscheid
Na de klap komt de realiteit. Aanstaande donderdag 30 juli hebben we een afspraak bij de gynaecoloog. Sheila zal dan medicatie nemen om de miskraam op te wekken. Een levenloos vruchtje, ter grootte van een pruim, zal het lichaam van mijn partner gaan verlaten.
Het is een intens idee: ons kindje, met al zichtbare kenmerken van een klein mensje, bezat een ziel. Een ziel die besloot nog niet in dit leven te stappen, maar die hopelijk wordt doorgegeven aan een volgend kindje dat meer geluk heeft. De vraag die nu boven ons zweeft is: kan dat straks nog, en willen we dat? Dat zijn vragen waar we de komende tijd samen, in alle rust, over moeten praten.
Wat dit verlies doet met een vader
Als man boven de 40 probeer je vaak de rust te bewaren en je partner te ondersteunen. Maar wat ik de afgelopen uren heb geleerd, is wat dit proces met je doet als ouder. Het verlies van ons kindje voelt voor mij immens tastbaar. Het is een diep gevoel van rouw dat ik nog nooit eerder in mijn leven heb meegemaakt.
Ook dit hoort bij de reis naar het vaderschap, hoe graag ik deze zwarte bladzijde ook zo snel mogelijk aan ons voorbij zou laten gaan.
Ik hou jullie op de hoogte van ons proces en zal na de afspraak van donderdag bij de gynaecoloog opnieuw van me laten horen.
Lees verder
- Onze eerste echo – over het vooruitzicht naar ons eerste kind
- De abrupte wending – hoe er een abrupte wending in onze zwangerschap ontstond
- De 13 weken miskraam – Hoe we afscheidnamen van onze dochter Luz
- Als vader aan de zijlijn – over machteloosheid en de rol van ‘de rots’ tijdens het verlies
- De eerste week thuis – over leegte, herstel en de eerste dagen na thuiskomst
- Luz een plek geven – hoe we een pijnlijk verlies omzetten in een warme herinnering
- Samen rouwen en de buitenwereld – over ongemakkelijke gesprekken, ziekenhuisfoutjes en steun op twee snelheden
- Kinderwens na miskraam – hoe we naar de toekomst kijken
💬 Waardevolle ervaringen delen
Heb jij als vader of als stel een miskraam meegemaakt? Hoe gingen jullie om met deze abrupte wending en het verlies in de eerste fase? Als je je verhaal wilt delen in de reacties hieronder, waardeer ik dat enorm.
Lees ook: De kant van Sheila op mamaboven40.nl