Lief kleintje, jouw hartje klopte niet meer op het scherm bij verloskundigenpraktijk Uniek, maar in onze harten blijf je voor altijd doorkloppen. Bedankt voor de korte, intens mooie tijd waarin je ons pappa en mamma maakte. We dragen jouw ziel liefdevol mee in elke stap die we zetten.
Wanneer een zwangerschap misgaat, gaat alle medische en emotionele aandacht logischerwijs in de eerste plaats naar de moeder. Zij ondergaat de fysieke impact en draagt het verlies letterlijk in haar lichaam. Maar waar sta je als miskraam vader op dat moment?
Als man boven de 40 zoek je automatisch naar je rol. Je wilt beschermen, oplossen en ondersteunen. Al snel kom je erachter dat er op zo’n moment weinig op te lossen valt. Het enige wat overblijft, is machteloos toekijken.
Tijdens de uren in het Flevoziekenhuis, toen de pillen hun werk moesten doen en de krampen bij Sheila begonnen, voelde ik me intens machteloos. Je ziet je partner fysiek en mentaal door een diep dal gaan en je kunt het niet van haar overnemen.
Het enige wat je op dat moment kunt doen, is er simpelweg zijn. Dicht bij haar gaan zitten, haar hand vasthouden en aanwezig blijven. Het is een confronterend gevoel: je staat er dicht bovenop, maar staat tegelijkertijd volledig aan de zijlijn van de fysieke realiteit.
De rots zijn zonder ijskonijn te spelen
Als partner voel je de drang om de stabiliteit en zekerheid te bieden die je vriendin of vrouw op dat moment zo hard nodig heeft. Als je zelf volledig overmand wordt door paniek of emotie, helpt dat haar op dat moment niet. Je probeert dus ‘de rots’ te zijn.
Dat betekent niet dat je een ijskonijn moet spelen. Er mag een traan vloeien. Het verdriet dat je als man ervaart is net zo wezenlijk, en het delen van die tranen brengt juist verbinding. Het gaat om de balans tussen je miskraam partner de nodige steun bieden en ruimte laten voor het gezamenlijke verdriet.
De keuze om even weg te gaan
Toen Sheila uiteindelijk naar de operatiekamer werd gebracht voor de curettage, besloot ik om even naar huis te gaan. Het was een bewuste keuze om heel even in mijn eigen, vertrouwde omgeving te zijn en weer op adem te komen.
Sheila zou me een berichtje sturen zodra ze uit de OK kwam. Zo gezegd, zo gedaan. Die korte onderbreking gaf me net de ruimte die ik nodig had om overeind te blijven.
Wanneer de rust valt: het verdriet dat pas later komt
In de loop der jaren heb ik mezelf beter leren kennen. Verlies is voor mij altijd een lastig thema geweest. Als kind al merkte ik dat verdriet en emotionele ontlading bij mij vaak pas later komen.
Wanneer de acute situatie voorbij is, de chaos afneemt en er rust ontstaat, komt de emotie pas echt naar het oppervlak. Tegelijkertijd helpt mijn levenservaring me om er ook rationeel naar te kijken. Ik wil en hoef er niet in te blijven hangen, maar ik geef het verdriet de tijd die het nodig heeft zodra de stilte invalt.
Vaderschap — ook wanneer het zo abrupt stopt — vraagt dat je je eigen manier van rouwen leert herkennen en accepteren. Hoe miskraam verwerken is voor elke man anders, en de eerste stap is erkennen dat jouw verdriet er mag zijn.
Wat een miskraam vader kan helpen bij het verwerken
Niet iedere miskraam vader verwerkt het verlies op dezelfde manier. Hieronder een paar praktische opties voor wie concrete handvatten zoekt — neutraal geformuleerd, zonder dat wij hier zelf gebruik van hebben gemaakt.
Een gesprek met de huisarts of een verloskundige die naar beide partners luistert, kan een eerste stap zijn. Voor wie liever anoniem leest en herkent, bestaat de online community van Miskraam.nl. Voor mannen specifiek is er de Facebook-groep Vaders van Engelkinderen, waar lotgenoten ervaringen delen. Een kleine herdenking thuis — een kaarsje aansteken, een brief schrijven, een boom planten — kan helpen om het verlies een plek te geven.
Welke vorm je ook kiest: verwerken miskraam begint met ruimte maken voor je eigen tempo.
Lees verder
- Onze eerste echo – over het vooruitzicht naar ons eerste kind
- De abrupte wending – hoe er een abrupte wending in onze zwangerschap ontstond
- De 13 weken miskraam – Hoe we afscheidnamen van onze dochter Luz
- Als vader aan de zijlijn – over machteloosheid en de rol van ‘de rots’ tijdens het verlies
- De eerste week thuis – over leegte, herstel en de eerste dagen na thuiskomst
- Luz een plek geven – hoe we een pijnlijk verlies omzetten in een warme herinnering
- Samen rouwen en de buitenwereld – over ongemakkelijke gesprekken, ziekenhuisfoutjes en steun op twee snelheden
- Kinderwens na miskraam – hoe we naar de toekomst kijken
💬 Waardevolle ervaringen delen
Heb jij als vader of als stel een miskraam meegemaakt? Hoe gingen jullie om met deze abrupte wending en het verlies in de eerste fase?.
Lees ook: De kant van Sheila op mamaboven40.nl