Kinderwens na miskraam: Tussen Angst en Hoop — Hoe We Naar de Toekomst Kijken

Lief kleintje, jouw hartje klopte niet meer op het scherm bij verloskundigenpraktijk Uniek, maar in onze harten blijf je voor altijd doorkloppen. Bedankt voor de korte, intens mooie tijd waarin je ons pappa en mamma maakte. We dragen jouw ziel liefdevol mee in elke stap die we zetten.

In de uren nadat het stil werd bij de verloskundigenpraktijk en tijdens de intensieve dagen in het ziekenhuis, zweefde er één grote, onbeantwoorde vraag boven ons hoofd. Kan dat straks nog? En willen we dat überhaupt nog wel een keer meemaken?

Wanneer je op latere leeftijd — ik ben 42, Sheila is 40 — de keuze maakt om voor een kindje te gaan, weet je dat tijd en biologie een rol spelen. Maar na een miskraam 13 weken worden die vragen ineens heel ladinggevend. Nu de storm van de eerste week enigszins is gaan liggen, kijken we voorzichtig naar de weg vooruit.

De kinderwens en de overgave aan de natuur

Waar staan we nu? De wens om samen een kindje te verwelkomen is er nog steeds, mits die mogelijkheid ons gegund is. Onze harten staan er nog altijd voor open.

Tegelijkertijd brengt de ervaring een stuk nuchterheid en overgave met zich mee. De natuur laat zich simpelweg niet aansturen. We kunnen plannen maken, hopen en wensen wat we willen, maar uiteindelijk bepaalt de natuur hoe het proces zich ontvouwt.

Mocht het ons gegeven zijn om opnieuw zwanger te raken, dan ontvangen we dat met open armen. Maar mocht het bij dit ene lichtpuntje van 13 weken blijven, dan zal ik daar uiteindelijk ook vrede mee moeten hebben. Die balans tussen willen en accepteren geeft rust op de momenten dat de twijfel toeslaat.

De balans tussen angst en hoop na een miskraam 13 weken

Kinderwens na miskraam_inline

Het idee om het eventueel opnieuw te proberen brengt een mengeling van gevoelens met zich mee. De hoop zal er altijd zijn — hoop op een goede zwangerschap, op een kloppend hartje dat níét stopt, en op een gezond kind in onze armen.

Maar eerlijk is eerlijk: de angst na een miskraam is er net zo goed. De gedachte dat we opnieuw op zo’n behandelkamer kunnen belanden, dat het beeld op het scherm weer stil blijft en dat we dezelfde pijn opnieuw moeten meemaken — die angst zit diep. Het vraagt moed om na zo’n ervaring de deur naar hoop weer op een kier te zetten. Die balans tussen willen en accepteren geeft rust op de momenten dat de twijfel toeslaat.

Een boodschap aan andere vaders

Als je dit leest als vader die recent hetzelfde heeft meegemaakt — die in die kamer zat, naar het stille scherm keek en de grond onder zijn voeten voelde wegzakken — wil ik je één ding meegeven: het ligt niet aan jullie.

Dit is de natuur die een keuze heeft gemaakt, hoe wreed of onbegrijpelijk die keuze op dat moment ook voelt. Statistisch gezien krijgt 1 op de 5 vrouwen te maken met een miskraam. Het is een rauwe werkelijkheid waar ontzettend veel stellen doorheen moeten, hoe stil er vaak ook over wordt gesproken.

Laat de angst en het verdriet er zijn. Ook als man mag je dat toelaten. Je hoeft je emoties niet op te kluisteren om de ‘sterke’ te spelen. Verdrietig zijn om een kind dat er niet heeft mogen komen maakt je geen zwakke partner — het maakt je een betrokken vader.

We nemen de komende tijd dag voor dag. Met de herinnering aan Luz in ons hart, en met de blik voorzichtig gericht op wat de toekomst ons ook brengen mag.

Lees verder

💬 Waardevolle ervaringen delen

Heb jij als vader of als stel een miskraam meegemaakt? Hoe gingen jullie om met deze abrupte wending en het verlies in de eerste fase?.

Lees ook: De kant van Sheila op mamaboven40.nl

Scroll naar boven