Lief kleintje, jouw hartje klopte niet meer op het scherm bij verloskundigenpraktijk Uniek, maar in onze harten blijf je voor altijd doorkloppen. Bedankt voor de korte, intens mooie tijd waarin je ons pappa en mamma maakte. We dragen jouw ziel liefdevol mee in elke stap die we zetten.
De echo bevestigde wat we al voelden. Op donderdag 30 juli zaten Sheila en ik om 15:00 in het Flevoziekenhuis in Almere. Rationeel wist ik dat het klaar was. Emotioneel weigerde ik de realiteit te laten doordringen. De steun van vrienden en familie was er, maar niets en niemand kon die leegte wegnemen.
De gynaecoloog legde drie opties klinisch voor ons neer. Eerst: afwachten tot de natuur zijn werk deed. Tweedens: medicamenteus opwekken in het ziekenhuis. Derdens: een curettage, het chirurgisch verwijderen. We kozen voor optie twee. Niet uit overtuiging dat dit het juiste was, maar omdat het zich als de veiligste keuze aanvoelde. Het protocol was concreet: 24 uur van tevoren één pil slikken, en op de dag zelf elke vier uur vier pillen om de krampen op te wekken, maximaal acht pillen in acht uur. Vragen over wat we met ons kind wilden doen, of we haar wilden vasthouden en foto’s wilden maken, gingen door onze hoofd. Nog steeds de realiteit niet geheel bevattend — of niet willen bevatten — keerden we huiswaarts met de afspraak voor maandag 3 augustus in de zak.
Zaterdag was er een nichtje die voor ons kookde. Zondag nam Sheila de orale pil in en de dag ging eigenlijk aan ons voorbij. De nacht voor maandag werd een wachtkamer van gedachten. Slapen lukte niet. Rationeel weten versus emotioneel weigeren. Ik lag wakker en voelde de klok tikken naar een moment dat ik niet wilde dat het kwam.
Maandag 3 augustus: de acht uur
Om 9:00 arriveerden we bij het Flevoziekenhuis. Sheila kon snel een bed innemen, maar de afdeling was druk. We moesten wachten. Rond 10:30, na uitleg van de dienstdoende arts en verpleegkundige, werden de eerste vier pillen ingediend. Voor mij voelde elke minuut als een eeuwigheid. Machteloosheid. Ik zag Sheila diep in haar emoties, de krampen die zij onderging. Het voelde oncomfortabel, anders dan de verhalen die we van eerdere gesprekken meegerekend hadden. Logischerwijs is het proces niet fijn wanneer je weet dat je van je dochter afscheid neemt. De cyclus van elke vier uur — pil, krampen, wachten — herhaalde zich. De stilte tussen ons was zwaarder dan de woorden die we niet vonden.
Luz ziet het licht
Rond 14:00 was het zover. Vochtverlies, bloed, en Luz werd geboren. Klein en kwetsbaar, niet groter dan een pruim. Een klein mensje in ontwikkeling, een wonder der natuur. Hoewel de natuur voor haar had gekozen dat dit leven niet levensvatbaar was, namen wij de tijd. We maakten foto’s van haar. We namen afscheid — vasthouden, kijken, de stilte vullen. Pas toen gaven we haar de naam Luz. Licht. Het lichtpuntje dat zij in deze 13 weken had mogen geven. De betekenis die wij nodig hadden.
Wat er na afscheid komt
Het was niet zeker of de placenta volledig was meegekomen. Er werd besloten tot een curettage. Nooit had ik geweten dat een zwangerschap, of het beëindigen ervan, zoveel impact zou hebben. Luz wordt gecremeerd door het ziekenhuis zelf. Elke andere optie voelde voor ons als niet passend, ongepast. Om 20:00 reden we huiswaarts. Slapen in het ziekenhuis was voor ons beiden niet nodig. In ons eigen bed, met de gedachten die blijven.
Voor lezers die nu voor dezelfde keuze staan
*Praktische informatie, niet advies.*
De drie medische routes liggen naast elkaar: afwachten tot de natuur zijn werk doet, medicamenteus opwekken in het ziekenhuis, of een curettage. Het verhaal liet zien hoe de medicamenteuze weg eruitziet: één pil 24 uur van tevoren, daarna elke vier uur vier pillen (maximaal acht in acht uur).
Wat je kunt meenemen naar het ziekenhuis: kleding waarin je je comfortabel voelt, eventueel iets voor de sfeer, een camera of telefoon voor foto’s als je dat wilt.
In Nederland regelt het ziekenhuis de erkenning (wanneer van toepassing) en crematie van ongeboren vruchten. Je kunt kiezen voor crematie door het ziekenhuis, of zelf een begrafenis regelen. Wat past, is persoonlijk.
Voor emotionele ondersteuning: je verloskundige of huisarts, organisaties als Miskraam.nl en het Vroedvrouwennetwerk. Je hoeft dit niet alleen door te staan.
Lees verder
- Onze eerste echo – over het vooruitzicht naar ons eerste kind
- De abrupte wending – hoe er een abrupte wending in onze zwangerschap ontstond
- De 13 weken miskraam – Hoe we afscheidnamen van onze dochter Luz
- Als vader aan de zijlijn – over machteloosheid en de rol van ‘de rots’ tijdens het verlies
- De eerste week thuis – over leegte, herstel en de eerste dagen na thuiskomst
- Luz een plek geven – hoe we een pijnlijk verlies omzetten in een warme herinnering
- Samen rouwen en de buitenwereld – over ongemakkelijke gesprekken, ziekenhuisfoutjes en steun op twee snelheden
- Kinderwens na miskraam – hoe we naar de toekomst kijken
💬 Waardevolle ervaringen delen
Heb jij als vader of als stel een miskraam meegemaakt? Hoe gingen jullie om met deze abrupte wending en het verlies in de eerste fase?.
Lees ook: De kant van Sheila op mamaboven40.nl